Gistelnaar brengt hulde aan Oudstrijders in Moorsele en Gullegem

Gistelnaar Karel Vanroose eregenodigde op herdenking in Moorsele en Gullegem.

In navolging var de huldiging die in 2008 doorging te Wevelgem, werd op zaterdag 9 mei te Gullegem en te Moorsele hulde gebracht aan de Belgische militairen die in mei 1940 in deze deelgemeenten zijn gesneuveld.

Op die zaterdagnamiddag werd om 15 uur te Gullegem, aan het bestaande monument voor gesneuvelden in de Koningin Fabiolastraat, een herdenkingsplaket onthuld met de namen van deze militairen. Nauwelijks 100 meter daarvandaan sneuvelden bij de zware gevechten in de meidagen van 1940, 10 Belgische soldaten en werden er 3 dodelijk gewond. Een behoorde tot het 1ste Regiment Artillerie, alle anderen tot het 3de Unie Regiment.

Ook te Moorsele bracht de gemeente Wevelgem hulde aan de 7 soldaten van het Regiment Ardeense Jagers, 5 Rijkswachters, 3 militairen van het 4de Linie Regiment, 1 van het 1ste Regiment Artillerie en 1 van het 4de Regiment Lansiers die er in mei 1940 sneuvelden of dodelijk gewond werden bij gevechten op de Kezelberg en in de Rozenstraat. Om 16 uur werd aan het bestaande monument voor de gesneuvelden in de Salinusstraat, eveneens een monument onthuld met de namen van deze soldaten.

Beide plechtigheden gingen door in aanwezigheid van de heer Minister van Landsverdediging Pieter De Crem, de heer Gouverneur Paul Breyne, familieleden van de gesneuvelden, de heer Burgemeester Jan Seynhaeve_; het schepencollege, militaire delegaties van de betrokken regimenten, oudstrijders en vertegenwoordigers van oudstrijdersverenigingen. Te Gullegem werd de plechtigheid opgeluisterd door een detachement van de CCMP kazerne uit leper, terwijl de erewacht te Moorsele werd verzorgd door een detachement van het Regiment Ardeense Jagers uit Marche-en-Famenne.

Na de plechtigheid was er de mogelijkheid tot bezoek aan de gelegenheidstentoonstelling over de gesneuvelde militairen in het OC de Stekke, waar de gemeente de genodigden tevens een receptie aanbood.

De toespraak van Karel Vanroose:

Mijn ogen gingen ook naar mijn eigen soldaten, vooral naar die jongen van wie ik

wist dat hij een vrouw en een kindje had.

In één woord: ik zag mensen.

Met onze 2 mitrailleurs konden wij amper een paar minuten stand houden.

Wij hadden ook maar 1000 kogels, en geen bevoorrading, als ge weet dat een mitrailleur 450 kogels per minuut kan afvuren.  

Als wij daar het vuur hadden geopend waren wij zeker ten dode opgeschreven en

kon u wellicht onze naam op deze gedenkplaat lezen.

Ik was woedend zoals nooit tevoren en met het gevoel in de steek gelaten te zijn, nam ik de beslissing, mijn eigenste woorden: "Jongens, zorg voor uw vel", Ik ben nooit beschaamd geweest voor deze woorden, gezien de omstandigheden, want 2 minuten later werden wij al beschoten vanuit een andere richting. Gelukkig bracht een gracht met water en slijk voor ons redding. Vlug erin en verder kruipend terwijl kogels over ons schuifelden, tot de gracht ophield omdat daar een huis stond. Tussen de salvo's in konden we het huis binnengeraken.

De bewoners waren gevlucht, maar in de kelder zaten nog een 20-tal soldaten die echt in paniek verkeerden.

Ik wees hen op het gevaar zo er 1 granaat in deze kelder terecht kwam, wij allen ten dode opgeschreven stonden. Ik drukte hen ook op het hart dat wij ons niet konden verweren en wij ons moesten overgeven. Maar niemand reageerde, zo diep zat de schrik.

Ik zocht een stok en een witte doek, maar een doek was niet te vinden. Een paar grote witte bladen uit het tijdschrift "Marie Claire" werden aan de stok vastgemaakt en door de deurspleet naar buiten gestoken als witte vlag met de bedoeling: "Wij geven ons over!". Hopelijk heb ik daarmee levens gered!

Het verder verhaal van onze gevangenneming is een verhaal van ellende, honger en leed: dagen te voet over Marke, Ronse, Ninove, Halle, Nijvel tot Gosselies, Daar op een trein die ons naar Hasselt bracht en dan weer te voet tot Maastricht, om dan in beestentreinwagons naar Duitse gevangenkampen gebracht te worden. Dus een klein idee van wat hier allemaal gebeurde.

Tot daar mijn kort verhaal en met de wens: "Mocht er nooit meer oorlog komen". Ik dank u voor uw aandacht.